Mijn Harley-Davidson type WLC uit 1942 is eerst van mijn vader geweest. Hij was het die de "Liberators" in de oorlogsjaren als menneke vaan tien door de straten van Maastricht zag rijden. Ooit zou hij er een hebben, dacht hij...

Rond z’n veertigste besloot hij dan ook om een Liberator aan te schaffen. Het werd geen kant-en-klaar-model, maar kisten vol onderdelen; frames en wielen. Alles werd in onze kelder gedragen en het avontuur begon.

Uiteindelijk rolden er twee Liberators uit onze kelder. 

Veel kijk- en leesplezier,

Stefan Heuts

Reacties zijn altijd welkom.

Het was ergens in 1976. Onze kelder stroomde vol met Harley-Davidson onderdelen. Twee frames, drie Flathead blokken, twee versnellingsbakken, vijf wielen, een zadel etc.

In hetzelfde jaar werd ook een zijspan aangekocht dat uiteindelijk naast de 1ste Harley kwam te hangen. Het was een Zwitserse bak van het merk Geko.

De spatborden, frames en onderdelen werden gezandstraald en in de grondverf gezet. De onderdelen vormden samen al een echte Harley.

Het spuitwerk van het frame wordt door huisvriend Francois ter plekke uitgevoerd.

De Harley begon al aardig vorm en glans te krijgen. Er werd besloten om hem een blauwe metaal kleur te geven. 

Door oom Léon werd het onderstel aangepakt. Deze moest passend gemaakt worden op de Geko bak.

Er werd alleen gedacht in mogelijkheden. De Harley van ca. 300kg zal en moest de kelder uit. Maar hoe?

Het was gelukt! Mijn zus en de Harley stonden bovenaan de trap. Het proefdraaien kon beginnen. Onze tuin vulde zich met dikke witte rook.

Eenmaal buiten werd het zijspan naast de Harley gemonteerd. “Zo moet het gaan uitzien” riep mijn vader.

Er waren nog de nodige problemen met de Harley. Broeder Alouis van Huize Sint Josef (nabij Maastricht) sleutelde er op los. De Harley wilde maar niet goed lopen.

 

De eerste "bewegende beelden" van de Harley. Ik op de tank en mijn vader aan het stuur. Rondjes maken bij Huize Sint Josef.

Trots toont mijn vader zijn "Liberator".

Mijn broer en ik vonden het ook stoer, zo’n motor.

Omdat de problemen met de Harley niet werden opgelost ging hij opnieuw in restauratie. Vanaf toen geen half werk meer...

Eind jaren '80 werd de Harley dus pas echt gerestaureerd. Dit bij P. Cap in Maastricht. Het spuitwerk werd professioneel aangepakt en elk origineel onderdeel werd met grote zorg afgemonteerd.

Het was 1989 en de Harley kreeg weer vorm en een nieuwe kleur. Er werd gekozen voor Suzuki Oackland Brown. De kleinere inch velgen met dikkere banden gaven de Harley meer body.

De Liberator is na 12 jaar definitief gerestaureerd. Volgens mijn vader was het de moeite waard.

HD 750cc WLC ’42. Maastricht, 1989 P. Cap 

Ook het zijspan werd hierna geheel gerestaureerd en in de dezelfde kleuren gespoten als de Harley.

Terug bij Huize Sint Josef. De mooiste foto werd hier en toen gemaakt.

Het was 2006. Mijn vader schonk de Harley’s (er waren er inmiddels twee) aan zijn zoons. Na 16 jaar stil te hebben gestaan in een garagebox liep de Harley weer. De garage vulde zich met witte rook.

Toen het Geko-zijspan naast de Harley werd gehangen volgden er weer langere ritten. Van vader op zoon....

...op dochter!